[in]sane: de voorstelling!

24/11/19: aftrap [in]sane! aan de Tafel van Elise, in Erembodegem

Hoewel An en Marc al een try-out van de liedjes achter de rug hadden in de Herberg van Koning Ezel in Lede en ze vervolgens ook al een aantal keren mochten ‘zingend optreden’, was dit formeel de echte aftrap van [in]sane: de voorstelling!

Het ging nu immers niet meer uitsluitend over het muzikale deel van het uitgebreide projectaanbod.  Neen, nu zouden alle registers worden opengetrokken en kwamen ook de vertellingen aan bod. Aan de Tafel van Elise in Erembodegem kreeg [in]sane de plaats en ruimte om hun ding te doen. Versterkers, micro’s, statieven, barkrukken, een roze olifant, een regisseurshoed -en handdoek (voor Patrick) werden in stelling gebracht. De Living van de Tafel van Elise was al enige tijd volledig uitverkocht, dus toen het publiek present tekende, konden ze eraan beginnen.

An en Marc openden met #Forareason , op gitaar ondersteund door een sublieme Eddy Peremans: een liedje dat aangeeft hoe de liefde littekens kan helen.  Meteen goed voor een eerste warm applaus!

Patrick “regisseerde” de hele avond vlotjes aan elkaar en de verhalen volgden elkaar in snel tempo op, met steeds een liedje tussendoor. We leerden Wouter kennen, die stemmen hoorde en daardoor steeds dezelfde vragen moest stellen aan dezelfde mensen.  Of de mama van Kiari (en haar roze olifantje Plas), die het leven niet meer de moeite waard vond.  Jef en Irma, zo verliefd op elkaar, in hun dementie hun echte huwelijkspartners niet meer herkennend.

Emoties, versterkt door warme akkoorden en mooie liedjesteksten, kleurden het eerste deel van de voorstelling.  Het publiek werd meegevoerd met een lach en een traan. Het tweede deel startte met het liedje #Small.  Of hoe één iemand je zo klein kan doen voelen dat je jezelf niets meer waard acht.  Meteen daarna vertelden An en Patrick het verhaal van Jos, die door zijn bipolaire kwetsbaarheid de hele afdeling op stelten zette.  Er werd afgesloten met een conflict tussen twee cliënten, dat gestopt werd door An… die haar waardigheid even verloor maar snel weer terugvond in een gezonde portie humor.

Afronden deed het gezelschap met #Crazinessinyou.  ‘There’s some honkytonk in me, Need some boogaloo in you… Be crazy!’

Na de voorstelling kregen An, Marc, Eddy en Patrick enthousiast applaus en massa’s hartverwarmende reacties, waarvan we hieronder graag een selectie publiceren.

Herman Guns:

“Vanuit haar ervaring in de psychiatrie, bracht An Staels een beeld van “psychiatrische cliënten”, zoals zij ze noemde, en dementie – en dit op een luchtige manier zonder ook maar iemand te kwetsen. Als ze dan nog begeleid wordt door haar partner in crime, Marc Borms en een geboren verteller als Patrick Bernauw, dan weet de toeschouwer dat het weer genieten gaat worden. Voeg daarbij nog een gelauwerde gitarist die deel uitmaakt van de vaste begeleidingsgroep van Jan De Wilde … Een topavondje gevuld met een niet echt geschreven script, ruimte voor improvisatie, toneel, muziek … 

Af en toe een knipoog naar humor, en dit terwijl er op de achtergrond een waas van tristesse heerst, wie is/wordt vandaag de dag niet geconfronteerd met dementie binnen zijn familie en/of kennissenkring? Mensen jullie waren TOP, en ik kijk uit naar het boek, de CD en de geplande podcast.”

Annick:

“Het was een pareltje.  Heb ontzettend genoten. Ik vind het concept  ongelooflijk mooi en de wereld heeft dat nodig, niet ? Zalig zij die in de handen van uw vrouw vallen. Zo’n zachte en warme persoon en ik ken haar nog niet eens, ze maakt echt indruk, zeer puur; geen wonder dat ze zulk mooi werk verricht.  Ik was al langer fan van jouw muziek, van in den tijd van Lea Gilmore.  De muziek en de teksten zondag waren zooo mooi.  Dikke proficiat!!! Het was een BIJZONDERE avond.  Ik ben zo blij dat An haar droom heeft kunnen waarmaken.  Eddy en Patrick zet ik mee onder jullie zelfde noemer.  Bedankt voor zoveel moois ! “

Anna Van Ro:

“Waanzinnig goed, An. Jullie lieten me lachen en wenen, soms tegelijkertijd. Fantastische teksten en muziek. En regie natuurlijk. Gefeliciteerd!” 

Inge Seghers:

“Patrick stokpaardde op hilarische wijze om het geheel van zware verhalen met een vrolijke noot af te sluiten. Het was een ZEER mooie voorstelling en de humoristische accenten tussen de verhalen door waren echt wel nodig om het zware gevoel even te kunnen afschudden.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *